Czapki, czapunie

Rok 2020 zaczelam czapkami. W koncu zima jeszcze. Oto kilka z nich

nowa czapka

 Prawie lato a ja jeszcze czapkę robiłam bo poprzednia zgubiłam. Często gdzieś zostawiam I już ich nie odzyskuję.

Zima wspomnieniem

Dziś po raz pierwszy, oczywiście tej zimy widziałam maleńkie białe kuleczki wielkości łebka od kolorowej szpilki. To krupa śnieżna posypała mnie i nagle zatęskniłam za białym puchem skrzypiącym pod butami i krzewami obsypanymi śniegiem i szybami malowanymi mrozem, piękne obrazy z dziecinstwa stanęły mi przed oczami. Ja to naprawdę widziałam i przeżyłam.

Po szkole prosto do parku gdzie była i jest nad stawem górka zapewne jeszcze za czasów dziedzica ja usypano. I na torbach zjeżdżaliśmy z górki w dół. Potem na obiad i po sanki. Łąki zalane jesienią tworzyły ogromne lodowiska.

szycie

Pewnego dnia córka  przywiozła materiał razem ze swoją ulubioną starą bluzką,

 która  posłużyła za wykrój lub inaczej  mówiąc mustro. 

Samo przeniesienie na papier, wykrojenie i uszycie zajęło mi kilka godzin, 

nawlekanie nici w overlocku tyleż samo. 

Nie mam instrukcji do maszyny i sama kombinuję.

Na zakończenie doszyłam dekoracje, żeby wyznaczały przód a z  pozostałego materiału uszyłam komin, fikuśną czapkę i kilka serduszek dla Inki, Boba i Sky (to yorki z Leszna).

A to worek do koszyka rowerowego córki i mnóstwo serduszek i takich tam innych.

Niedawno dostałam od mamy żelazko turystyczne z dawnych lat. Pamiętam z jakim trudem mama je zdobyła, korzystaliśmy z niego  tylko podczas pobytów na wczasach rodzinnych. 

Było to kilkadziesiąt lat temu a dokładniej to będzie ponad czterdzieści. 

 Z racji oszczędnego użytkowania wygląda jak nowe i działa bez zarzutu. 

Przydało się w moim zakątku robotkowo - pokojowym.